هدف:هدف این پژوهش بررسی تأثیر ارزیابی عملکرد نسبی بر ریسک پذیری شرکت با در نظر گرفتن نقش انگیزههای خارجی و داخلی رقابت مدیران و نزدیکی به پایان دوره ارزیابی عملکرد از دیدگاه برنده شدن در تورنمنت است. روش:نمونه آماری شامل 127 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، در بازه زمانی 1393 تا 1401 است.برای آزمون فرضیهها از مدل رگرسیون چندگانه در قالب دادههای تابلوییاستفادهشد. یافتهها:نتایج پژوهش نشان داد شرکتهایی که در دوره قبل عملکرد ضعیف تری نسبت به شرکتهای صنعت مشابه داشته اند در دوره جاری ریسک پذیری بیشتری دارند. همچنین نتایج نشان داد در شرکتهایی که انگیزههای خارجی و داخلی رقابت مدیران بالا است تأثیر عملکرد ضعیف دوره قبلی بر ریسک پذیری دوره جاری افزایش می یابد. علاوه بر این نتایج نشان داد هر چه به پایان دوره نزدیکتر شویم در شرکتهایی که انگیزههای خارجی و داخلی رقابت مدیران درصنعت بالا است تأثیر عملکرد ضعیف دوره قبلی بر ریسک پذیری دوره جاری نمود بیشتری پیدا نمیکند. نتیجهگیری: شرکتی که نسبت به همتایان خود در یک دوره میانی عملکرد ضعیفی داشته است، در باقیمانده دوره ارزیابی نسبت به شرکتی با عملکرد موقت بهتر، ریسک بیشتری را متحمل میشود. این تأثیر زمانی قویتر میشود که برنده شدن در رقابت برای مدیرعامل اهمیت بیشتری پیدا کند.
